Menu w kodzie QR dla restauracji: jak je zrobić

Menu w kodzie QR rozwiązuje restauracji prawdziwy problem — przedrukowywanie zalaminowanych kart przy każdej zmianie ceny — i tworzy drobny problem gościowi, który musi teraz trzymać telefon, żeby przeczytać, co zje. Czy ta wymiana się opłaca, zależy od Twojej sali, i warto rozstrzygnąć to świadomie, a nie dlatego, że wszyscy tak robią.

Najpierw rozstrzygnij, czy w ogóle

Argument przeciw to nie sentyment. Goście naprawdę nie lubią menu w kodzie QR w określonych salach: przy przyciemnionym świetle, przy starszych gościach, u ludzi, którzy zostawili telefon w płaszczu, przy stolikach, gdzie wszyscy kończą wpatrzeni w dół zamiast w siebie nawzajem. Uczciwą wersję tego argumentu spisaliśmy w kiedy menu w kodzie QR jest złym pomysłem i warto ją przeczytać przed zamówieniem stojaków.

W skrócie: menu w kodzie QR zasługuje na swoje miejsce tam, gdzie karta zmienia się często, a sala jest jasna i swobodna. Kosztuje Cię sympatię tam, gdzie karta jest stabilna, a posiłek jest wydarzeniem. Sporo restauracji ląduje na obu naraz — wydrukowana karta na stole, a na niej kod do alergenów, karty win i dań dnia.

Nigdy nie kieruj go do PDF-a

Jeśli masz z tej strony wynieść jedną rzecz, weź tę. PDF to strona zaprojektowana pod A4, a telefon pokazuje go w jakiejś jednej trzeciej tego. Gość szczypie, przybliża, gubi miejsce, przybliża znowu i wyrabia sobie twarde zdanie o menu w kodach QR.

Skieruj kod na stronę, która się przelewa — prawdziwy tekst w czytelnym rozmiarze, sekcje, przez które da się przeklikać. To największa pojedyncza różnica między menu w kodzie QR, które ludzie tolerują, a takim, na które narzekają, i przy wdrożeniu nie kosztuje nic.

W sali musi być zasięg

Menu w kodzie QR to strona internetowa, a strona potrzebuje połączenia. Sale w piwnicach, budynki o grubych murach, lokale na wsi i wszędzie tam, gdzie zasięg umiera, to dokładnie te miejsca, w których to zawodzi — i zawodzi w najgorszym momencie: pełny stolik, nikt nie może zamówić.

Sprawdź to sam, przy ostatnim stoliku, o siódmej wieczorem, gdy sala jest pełna, a lokalna stacja obciążona. Jeśli jest na styk, Wi-Fi dla gości nie jest opcjonalne, a dane do niego muszą stać na stole obok kodu, a nie za nim.

Drukowanie samego kodu

Dwa albo trzy centymetry na stojaku to wygodny rozmiar — zwykła reguła to mniej więcej jedna dziesiąta odległości odczytu, a stojak czyta się z długości ręki. Rób większy na witrynie albo na tablicy przy drzwiach, bo tę czyta się z chodnika. Więcej o tym w jakiej wielkości powinien być kod QR.

Dwie rzeczy właściwe restauracjom. Mat, nie połysk: zalaminowany stojak pod punktowym oświetleniem staje się lustrem, a kod, którego nie da się sfotografować, jest kodem, którego nie ma. I zostaw jasny margines wokół wzoru — ta pusta obwódka jest częścią kodu i jest pierwszą rzeczą, którą projektant usuwa, żeby zmieścić się na stojaku.

Podpisz go. „Zeskanuj po nasze menu” zabiera tę sekundę wahania i mówi gościowi, który wolałby nie skanować, że jest tu coś, co świadomie pomija.

Co naprawdę kupuje dynamiczny

Zmiana bez przedruku to część oczywista: zmienia się cena, dania nie ma, poprawiasz cel i każdy kod w sali jest już aktualny. To jest całe uzasadnienie biznesowe i jest dobre.

Mniej oczywista jest zmiana według pory. Ten sam kwadrat na tym samym stoliku może w południe podawać lunch, a o szóstej kartę kolacyjną, czego żadna wydrukowana karta nie potrafi. Kod statyczny nie potrafi nic z tego — adres siedzi we wzorze, a jego zmiana oznacza przedruk każdego stojaka w budynku.

Dostajesz też liczby skanów w rozbiciu na godziny, co jest rozsądnym przybliżeniem tego, kiedy stoliki naprawdę się rotują.

Zawsze trzymaj papierową kartę za barem

Część gości nie może skorzystać z kodu, a część nie zechce. Rozładowany telefon, brak internetu, słaby wzrok, niepełnosprawność wzrokowa, gość, który po prostu woli papier — a w kilku krajach zaoferowanie dostępnej alternatywy to nie tylko dobre maniery. Trzymaj kilka wydrukowanych kart i podawaj je bez robienia z tego negocjacji. Kody QR a dostępność opisuje, kto zostaje odcięty i co z tym zrobić.

Najczęstsze pytania

Czy goście potrzebują aplikacji?

Nie. Każdy dzisiejszy telefon czyta kody QR z aplikacji aparatu i proponuje otwarcie linku. Potrzebują za to działającego internetu i to właśnie ta część zawodzi — sprawdź zasięg przy najgorszym stoliku, zanim się zdecydujesz.

Linkować do PDF-a czy do strony?

Do strony, bez wyjątków. PDF jest złożony pod papier i zmusza do szczypania i przybliżania na telefonie, co jest głównym powodem, dla którego ludzie mówią, że nie lubią menu w kodach QR. Strona przelewająca się do ekranu zdejmuje większość tej skargi.

Jak duży powinien być kod na stojaku?

Około 2–3 cm jest wygodne na długość ręki. Wybierz wykończenie matowe zamiast błyszczącego — błyszczący laminat pod lampami pod sufitem odbija prosto w aparat — i zostaw czysty jasny margines ze wszystkich czterech stron.

Czy mogę pokazywać inne menu na lunch, a inne na kolację?

Tak, przy kodzie dynamicznym, który umie wysyłać skany do różnych celów według pory dnia. Wydrukowany stojak nigdy się nie zmienia. Kod statyczny wskazuje jeden ustalony adres i tego nie potrafi.

Czy nadal potrzebuję papierowych kart?

Tak, trzymaj kilka. Między rozładowanymi bateriami, słabym zasięgiem, wzrokiem i zwykłą preferencją część Twoich gości nie może albo nie chce skanować, a w niektórych krajach dostępna alternatywa jest wymogiem, a nie uprzejmością. Utwórz kod za darmo, jeśli chcesz najpierw przetestować to na kilku stolikach.